Al een paar keer is de film gemaakt over Aenne Burda uitgezonden op tv. In 2018 is er ook een docu over Aenne gemaakt. Die is nu hier te zien:
Dé plek voor liefhebbers van textiele vormgeving en handwerken. Ambacht, vakmanschap en creativiteit staan in de spotlight. Het is een inloopcafé, géén lesmoment, waar je werkt met eigen materialen in eigen tempo en op eigen niveau. Iets afmaken of iets beginnen, inspireren en geïnspireerd worden. Deelname op woensdagmiddag € 5,00 p.p. incl. koffie/thee. Kijk voor data, locatie én overige activiteiten in rechterkolom. Kijk je op telefoon, klik helemaal onderaan op internetversie.
Posts tonen met het label documentaire. Alle posts tonen
Posts tonen met het label documentaire. Alle posts tonen
11 januari 2021
01 maart 2019
De prijs van aaibare wol
Het is alom bekend, het merino schaap geeft een heel zachte, aaibare, wol en veel wol. Dat is een mooie combinatie voor de handelaren in deze wol.
Om zo veel mogelijk wol te produceren zijn de schapen inmiddels doorgefokt. Al jaren doorgefokt om meer huidplooien. Want, hoe meer huidplooien, hoe meer oppervlak je hebt voor wol. Het probleem hierbij is; huidplooien zijn de ultieme plek voor vliegmaden. Om dat te verhinderen worden bij lammeren de huidplooien rondom de anus, meestal zonder verdoving, weggesneden.
De schapen vooral in Australie hebben qua omstandigheden en klimaat geen huidplooien. Die zijn er door de mens ingefokt. Het heeft jaren geduurd om zoveel plooien erin te fokken.
Er wordt een weg(getje) ingeslagen om deze huidplooien terug te fokken tot een gladdere huid. Resultaat laat, zoals je begrijpt, ook nog jaren op zich wachten.
Merino schapen in Europa hebben bijna geen huidplooien. Maar deze schapen hebben ook niet de fijnheid van de wol zoals in Australie ( vanaf 16 micron). Bovendien zijn de Europese Merino's vleesschapen en geen wolschapen.
"ZDFzoom" en DER SPIEGEL stellen de vragen: Hoe veel leed steekt er in de Merinowol en hoe kun je als gebruiker erachter komen of dieren geleden hebben voor een product.
Schrijfster Joanna Michna doet zich voor als klant en doet de test. Ze vraagt Duitse handelaren en merken of zij weten welke wol en in hun product verwerkt is. Met ontnuchterend resultaat. Van de 34 aangeschreven bedrijven kan er niet één zeggen dat ze zaken doen binnen een transparante keten.
De bekende certificaten geven ook geen duidelijkheid over dierenwelzijn.
Joanna Michna gaat vervolgens op zoek, Zij wil weten onder welke voorwaarden de wonderwol geproduceerd wordt. Allereerst gaat ze naar de oorsprong van deze wol, Australie.
Daar wordt op de meeste schapenfarms mulesing toegepast. De handeling die is genoemd naar de 'uitvinder' John Mules. Hiermee is het wegsnijden, zonder verdoving van het dier,van de eerder genoemde huidplooien bedoeld.
Bijna 90% van de uit Australie afkomstige wol wordt met deze manier op de markt gebracht.
Joanna gaat in gesprek met schapenboeren en insiders die de mulesing methode aanhangen maar ook met schapenfokkers die hun dieren door alternatieve methode beschermen tegen de vliegmaden.
75% van de Australische wol gaat naar China voor verdere bewerking. Ook daat gaat Joanna naar toe en hoort daar hoe het mogelijk is dat de wol gewonnen met verschillende methodes niet door elkaar komt.
Het blijft vooral ook een centenkwestie. Wie betaalt bepaalt. Je ziet dat meerdere keren in de docu voorbij komen. Alleen de gebundelde kracht van de kritische consument kan de nieuw ingeslagen weg versnellen/veranderen.
Om zo veel mogelijk wol te produceren zijn de schapen inmiddels doorgefokt. Al jaren doorgefokt om meer huidplooien. Want, hoe meer huidplooien, hoe meer oppervlak je hebt voor wol. Het probleem hierbij is; huidplooien zijn de ultieme plek voor vliegmaden. Om dat te verhinderen worden bij lammeren de huidplooien rondom de anus, meestal zonder verdoving, weggesneden.
De schapen vooral in Australie hebben qua omstandigheden en klimaat geen huidplooien. Die zijn er door de mens ingefokt. Het heeft jaren geduurd om zoveel plooien erin te fokken.
Er wordt een weg(getje) ingeslagen om deze huidplooien terug te fokken tot een gladdere huid. Resultaat laat, zoals je begrijpt, ook nog jaren op zich wachten.
Merino schapen in Europa hebben bijna geen huidplooien. Maar deze schapen hebben ook niet de fijnheid van de wol zoals in Australie ( vanaf 16 micron). Bovendien zijn de Europese Merino's vleesschapen en geen wolschapen.
"ZDFzoom" en DER SPIEGEL stellen de vragen: Hoe veel leed steekt er in de Merinowol en hoe kun je als gebruiker erachter komen of dieren geleden hebben voor een product.
Klik om de docu te starten
Schrijfster Joanna Michna doet zich voor als klant en doet de test. Ze vraagt Duitse handelaren en merken of zij weten welke wol en in hun product verwerkt is. Met ontnuchterend resultaat. Van de 34 aangeschreven bedrijven kan er niet één zeggen dat ze zaken doen binnen een transparante keten.
De bekende certificaten geven ook geen duidelijkheid over dierenwelzijn.
Joanna Michna gaat vervolgens op zoek, Zij wil weten onder welke voorwaarden de wonderwol geproduceerd wordt. Allereerst gaat ze naar de oorsprong van deze wol, Australie.
Daar wordt op de meeste schapenfarms mulesing toegepast. De handeling die is genoemd naar de 'uitvinder' John Mules. Hiermee is het wegsnijden, zonder verdoving van het dier,van de eerder genoemde huidplooien bedoeld.
Bijna 90% van de uit Australie afkomstige wol wordt met deze manier op de markt gebracht.
Joanna gaat in gesprek met schapenboeren en insiders die de mulesing methode aanhangen maar ook met schapenfokkers die hun dieren door alternatieve methode beschermen tegen de vliegmaden.
75% van de Australische wol gaat naar China voor verdere bewerking. Ook daat gaat Joanna naar toe en hoort daar hoe het mogelijk is dat de wol gewonnen met verschillende methodes niet door elkaar komt.
Het blijft vooral ook een centenkwestie. Wie betaalt bepaalt. Je ziet dat meerdere keren in de docu voorbij komen. Alleen de gebundelde kracht van de kritische consument kan de nieuw ingeslagen weg versnellen/veranderen.
27 februari 2019
Een dag in Parijs - 1775
Klik op bovenstaande foto om docu te starten.
Deze korte docu geeft je een inkijkje in het leven van een pruikenmaker Léonard Minet anno 1775 in Parijs.
Het is een fictief verhaal gemaakt rondom historische feiten. Aangevuld met informatie verteld door kenners.
Het is een docu van Terra X en uitgezonden op de ZDF
19 november 2017
Die Inseln der Queen
Mooi voor de zondagmiddag of een ander moment. Een film van ARTE over de Britse Eilanden.
De landschappen zijn uniek in Europa. Ten noordwesten van Schotland liggen de Buiten Hebriden. Met een ruige zee en witte stranden met azuurblauwe zee. Mensen leven op het ritme van de natuur. Je ziet de Tweed-wever Donald John MacKay en de Fotograf John Maher.
Aanrader om te kijken.
De landschappen zijn uniek in Europa. Ten noordwesten van Schotland liggen de Buiten Hebriden. Met een ruige zee en witte stranden met azuurblauwe zee. Mensen leven op het ritme van de natuur. Je ziet de Tweed-wever Donald John MacKay en de Fotograf John Maher.
Aanrader om te kijken.
Abonneren op:
Posts (Atom)