Recycling Granny Squares _ Nieuwe knuffels

Kun je je nog herinneren dat Handwerkcafé Zwolle een 'erfenis' granny squares had liggen voor de liefhebber die er iets van zou willen maken?
Ze zijn lang blijven liggen tot Dorry ze zag en zei er mee aan de slag te willen gaan.

Wat zou het moeten worden: een dekentje, een tas of een kussen? Het bleek allemaal niet haalbaar. De granny squares weken te veel af ten opzichte van elkaar. 

Toen kwam voor haar de enige, andere oplossing in beeld. Uithalen!

Dat heeft Dorry gedaan. Alle granny squares zijn uitgehaald met tientallen kleine bolletjes katoen als resultaat. Inspiratie zoekend kwam Dorry op het idee de knuffels te maken. 

Vind jij ze ook zo héél erg goed gelukt?

Nederlandse Breidagen 2021

 Ook morgen kun je nog terecht in de IJsselhallen voor de Nederlandse Breidagen.

Op Breidag.nl vind je alle informatie over standhouders en hun standnummers. Maar lekker tussen alle garens ronddolen is ook heerlijk. 

Heel veel garens liggen weer voor je uitgestald als in een waar paradijsje. Handgesponnen en/of handgeverfd is er volop. Maar ook prachtige diepgekleurde of felle neons van grote garennamen.
Heel veel merken zijn vertegenwoordigd.

In de stands liggen, natuurlijk, ook alle andere benodigdheden waar je niet zonder kunt. Haak- en breinaalden in alle soorten en maten. Losse exemplaren en in fraaie sets.
Knopen en andere sluitingen, markeerders en projecttassen. Het is maar een kleine opsomming uit een groot aanbod.

Spinnewielen en spintollen zijn er in allerlei soorten en maten. En ook staan er elektrische spinnewielen uitgestald.
Voor de spinners zijn er ook veel vezels verkrijgbaar.

Boeken. Boeken zijn er dit jaar ook weer volop.
Bij verschillende standhouders liggen exemplaren die zeer de moeite waard zijn. En er is een boekhandel die ook dit jaar weer volop keus uitgestald heeft liggen.

Trouwens, doorlopend worden ook workshops gegeven. Er zijn twee workshoppleinen.

De Voart Angorageiten had ook weer een stand vol prachtig gesponnen mohair liggen.
Handgeverfd in heel uiteenlopende kleuren en mooie kleurcombinaties.
Voor de bezoekers van Handwerkcafé Zwolle is Appie Krol een oude bekende. Zij verzorgt ook heel mooie presentaties over haar geiten en de verwerking van de vachten tot prachtige zachte garens met diepe glans.
Appie heeft een passie voor haar kudde en de verwerking van de vachten. Dat zie en dat hoor je als ze erover vertelt. 
Je kunt haar volgen op Facebook.

Appie Krol

Er staat ook een stand met wol van het Fins Landschaap,  Aurinkokerhä 

In Finland verzamelen zij een collectie vachten die ze laten spinnen. Aansluitend worden de strengen door de eigenaresse, Anna Vasko, met natuurlijke materialen geverfd. Op de banderol staat de combinatie van materialen waarmee desbetreffende streng geverfd is. 

Ze bieden de garens aan in diverse garendiktes, van lace, 2 ply, fingering tot DK.

In de stand worden ook strengen aangeboden in vier verschillende naturel tinten.

Anna is ook textiel ontwerper en is nu bezig om in Finland bij een collega haar garens te laten weven. De eerste testen heeft ze bij zich. Die zijn nog gemaakt uit een combinatie van Fins Landschaap en een ander garen als schering.
Als er stoffen geweven zijn uit de vachten van het Fins Landschaap worden er aansluitend, onder andere, jasjes van gemaakt. 

Op Facebook kun je ze volgen onder de naam aurinkolanka

Anna Vasko

Morgen is er nog een hele dag te genieten vol moois. Alle info vind je hier.

刺し子 - Sashiko - workshop

刺し子

Tegenwoordig zie je steeds meer, ingewikkelde, Sashiko patronen opduiken. Het wordt toegepast in mode en (woon)accessoires. Maar wist je dat het een heel oude techniek is?

Al in het begin van de 17e eeuw werd Sashiko - 刺し子 in het noorden van Japan gebruikt. Vooral boeren en vissers gebruikten deze techniek om hun werkkleding te verstellen. Om stof te verstevigen of om verdere slijtage te voorkomen. Maar ook om op die manier stoffen met een hulpstof te repareren. Het watteren zoals wij dat nu kennen werd gedaan door meerdere lappen stof op elkaar vast te zetten met deze steek. Ons woord 'opgelapt' komt ook niet helemaal uit de lucht vallen.

Mensen waren zuinig op hun stoffen en op deze manier hadden stoffen een zo'n lang mogelijk leven.
Stoffen waren een kostbaar goed. Omdat spinnen en weven een tijdrovende bezigheid is.
In die tijd waren er alleen nog maar natuurlijke stoffen zoals katoen, zijde en hennep. Je begrijpt dat zijde alleen gedragen werd door de gegoede mens.
Hennep was wat het merendeel gedragen werd maar ook sneller scheurde. Gezien de snelle slijtage van hennep had je een vaardigheid nodig om scheuren te repareren. Die vaardigheid ontwikkelde zich door de jaren van nut en noodzaak tot decoratief gebruik onder de naam Sashiko.

Deze rijg- of borduurtechniek wordt traditioneel uitgevoerd met wit garen op met indigo geverfde stof. Destijds was het in Japan verboden voor de 'gewone mens' om heldere kleuren te dragen. En het met indigo verven van stof was een betaalbare methode om een toegestane kleur te kunnen dragen. Daarmee werd de combinatie indigo katoen / Sashiko haalbaar.

Sashiko wordt tegenwoordig ook uitgevoerd worden in andere kleurstellingen. Je ziet steeds meer een variatie op het oorspronkelijke waarmee mensen Sashiko eigentijdser toepassen. Door de patronen die gebruikt worden, blijft de oorspronkelijke uitstraling van Sashiko wel aanwezig.

Sashiko betekent 'kleine steekjes'. De steken zouden vergeleken zijn met een rijstkorrel.
Uitspraak van Sashiko: de 'i' wordt niet uitgesproken.

Weetje:
Vaak worden de woorden Sashiko en Boro door elkaar gebruikt. Gedurende vele, vele jaren zijn ze ook nauw aan elkaar verweven. Maar uitwisselbaar zijn deze benamingen niet.
Sashiko verwijst naar de borduurstijl terwijl Boro vodden of gescheurde stof betekent. Bovendien geeft Boro het textiel aan en niet hoe het aan of in elkaar is gezet.

Bovendien zijn er diverse stromingen binnen het borduren van Sashiko. 
Zo is er onder andere:
Moyozashi - rijgsteken in lineaire ontwerpen
Kogin - een afgeleide van Sashiko die veel van stoppen wegheeft en gemaakt is op aftelbare stof
Shonai - rechte lijnen die elkaar kruisen
Hitomezahsi - de structuren die ontstaan uit de uitlijning van veel enkele steken op een raster
Gebruik je binnen Sashiko kunstgarens, wordt het Kakurezashi genoemd.

刺し子

Ben je door het bovenstaande geïnteresseerd geraakt in Sashiko en wil je het leren?

Er wordt een workshop Sashiko georganiseerd op zaterdag 6 november 2021

Wat leer je:
Sashiko, de steken en het aan- en afhechten.
Het tekenen van een Sashiko patroon

Je krijgt een materialen pakket met Japanse stof en bijpassend garen.

Aanvang: 13.30 uur
Locatie: Bij BrainZ, Lübeckplein  68
Docent: Lon Planjer
Kosten: 25,00 €

Om je aan te melden, stuur je een mail naar handwerkcafezwolle@hotmail.nl o.v.v. Sashiko

De donkere wereld achter de goedkope mode _ ARTE

Arte heeft op tv een documentaire uitgezonden die op dit moment nog te zien is.
Vrij vertaald: De donkere wereld achter de goedkope mode.

Een docu over de ultra goedkope, super snel wisselende mode collecties.
Inmiddels weten we hoe het zit met de footprint van bijvoorbeeld de jeans. En houden we ons bezig met upcyclen en recyclen van materialen. Een bank opnieuw bekleden van je oude jeans en je oude bloesjes worden een quilt.
In de tijd dat Visible Mending nog not done was, hield Handwerkcafé Zwolle zich hier mee bezig. Sindsdien is ook daar het nieuwtje af en staat het wereldwijd in de belangstelling. Daarentegen is ook de jeans met scheuren en gaten nog een gewild kledingstuk. De vele euro's die deze jeans duurder zijn is natuurlijk wel logisch. De stof is veel langer behandeld dan de originele geweven stof. Het bewerken met schuurpapier en stenen moet natuurlijk wel betaald.

De footprint met betrekking tot jeans is genoemd maar dat geldt natuurlijk voor veel stoffen. Katoen maar ook linnen. Daar wordt erg over nagedacht hoe de negatieve gevolgen ingedamd kunnen worden. Zo zijn er inmiddels veel eco en fair certificaten.

En, inmiddels is er slow fashion. Hieraan wordt in de docu ook aandacht besteed. 
Net als aan het gebruik van andere vezels.
Zo is er viscose. Viscose wordt gemaakt uit hout. Dan zou de vraag gesteld kunnen worden: welk hout? Maar dat is weer een ander onderwerp.
Goed, uit hout dus. Dat wordt verpulverd en aansluitend wordt vanuit de pulp garens gesponnen. Klinkt goed, toch? Op zich wel, als we even de toxische stoffen buiten beschouwing laten die toegevoegd moeten worden om het procedé te laten slagen.

Het gaat over merken. Over Primark en H&M zijn we inmiddels wel op de hoogte. Maar hoe zit het met H&M en Zara?

Hoe zit het met de invloed van de Instagrammers, de YouTubers, de influencers?
Wat willen zij, tegen welk bod, aan de man brengen en welke wereld zit daarachter? Met merken die deze generatie helemaal hot vinden zoals Boohoo en Pretty Little Thing. Waarvan de laatstgenoemde onder andere jurkjes verkoopt voor € 5,99.

Je ziet er is veel, van verschillende kanten belicht in deze docu van ARTE. Van het begin tot het einde interessant om te kijken! 

© ARTE

Pojagi _ trend volgens Elle

Sinds 2012 staat op deze blog een artikel over Pojagi, ook wel Bojagi genoemd.
Je kunt dat hier (alsnog) lezen 

Gisteren stond hierover een artikel online bij Elle France
Lees verder:

Wil je je interieur een Aziatisch tintje geven zonder in clichéfolklore te vervallen? Raak geïnspireerd door de voorouderlijke kunst van pojagi, een Koreaanse patchwork-techniek. Het enige dat u hoeft te doen is uw creativiteit te laten spreken!

Als we het hebben over enkele ambachtelijke technieken uit Azië, beseffen we dat we vaak terugvallen op Japan. Afkomstig uit het land van de rijzende zon, training in de kunst van kintsugi (het fraaie uiterlijk van gebroken serviesgoed teruggeven dankzij de schoonheid van goud), shibori (de Japanse verftechniek van stoffen die de stoffen een ander of  tweede leven geeft) of furoshiki (vouw- en knooptechniek van stoffen voor het inpakken van cadeaus) komen steeds vaker voor in het Westen, en vooral in Frankrijk. Geduld en veerkracht vormen de kern van deze verscllende praktijken die erin zijn geslaagd veel amateurs van "diy" aan te trekken.

Hoe zit het met Korea? Dit  Aziatische land heeft ook een aantal voorouderlijke technieken waarbij creativiteit gebruikt wordt. Onder deze is het moeilijk om de pojagi (of bojagi) niet te noemen. Of een zo originele als minimalistische variant van het patchwork. Vierkant of rechthoekig van formaat, de pojagi blaast een kamer nieuw leven in omdat hij kan worden gebruikt als wandbevestiging of als scheidingswand om ruimtes af te bakenen. Maar het heeft ook zijn toepassingen als placemat of tafelloper.

EEN OUD VERHAAL
Als de pojagi verschijnt als een van de decoratietrends van dit moment, is het duidelijk dat zijn oorsprong vrij oud is. De techniek zou zijn verschenen aan het begin van de Joseon-dynastie, aan het begin van de 14e en 15e eeuw. Aanvankelijk had de pojagi vooral een praktische waarde omdat hij tijdens boeddhistische ceremonies werd gebruikt als tafelkleed of omslag voor sutra's (mooie oude boeken). In de loop der jaren is het gebruik ervan volledig gedemocratiseerd en hebben veel Koreanen hun toevlucht genomen tot deze techniek. Vrouwen van alle sociale klassen assembleren onzichtbaar stukken katoen, hennep, zijde of ramee om vierkanten van verschillende groottes te vormen. Deze zogenaamde vierkanten worden vervolgens gebruikt als verpakking voor objecten wanneer deze worden aangeboden, opgeslagen, afgedekt of vervoerd.

Vanaf de jaren zestig begon pojagi als een kunstwerk te worden beschouwd. Geen wonder dat het zijn intrede doet in musea. Om een ​​idee te krijgen van zijn plaats in culturele instellingen, bezoekt u het Koreaans Borduurmuseum in Seoul, dat een collectie van 1500 pojagi's heeft. Merk op dat deze patchwork-techniek werd gebruikt als model voor de gevel van de Cartier-boetiek in de wijk Cheongdam-dong in Seoul.

BASISREGELS
De kunst van pojagi is niet ingewikkeld om onder de knie te krijgen, maar veronderstelt dat je enkele elementaire regels respecteert. Om te beginnen worden drie stoffen aanbevolen. Het winnende trio is gemaakt van linnen, zijde en ramie. Met deze heilige drie-eenheid zijn de risico's van het maken van 'fouten' beperkt. Voor degenen die meer opties willen, weet dat organza, mousseline of fijne katoen worden getolereerd. Houd er rekening mee dat alle semi-transparante stoffen geschikt kunnen zijn om een ​​pojagi te maken die de naam waardig is.

Goed om te weten, de pojagi's zijn omkeerbaar dankzij de afwerking van de naadranden. Qua soort naden zijn er meerdere toegestaan. Er zijn de zogenaamde "traditionele" processen, met de hand of machinaal. Voor degenen die meer originaliteit willen, kunnen we de patchki (of vleermuisknoop) noemen, die is gemaakt van een klein vierkantje stof. Decoratief, het is synoniem voor geluk. Ten slotte is er de nubi, verkregen met gewaxte zijden draden. Het is een soort quilten dat regelmatige lijnen vormt. Vanaf nu hebben de pojagi geen geheimen meer voor jou!

Bron: Elle France
Op de foto zie je werk gepost op instagram door:
marielodaytextile, frejaloewe, kerstinbruchhaeuser

Boro en sashiko - trend wereldwijd

Japan is hot. Veel mensen laten zich de laatste tijd inspireren door Japan. Op het gebied van eten, literatuur, manga en textiel.

Japan is een eilandenstaat en bestaat uit bijna 7000 eilanden. Je kunt je voorstellen dat er een 'japanse cultuur' is, maar dat er nog heel veel onderscheid is tussen verschillende eilanden.

We kennen de kimono, de furoshiki - een tas, Komebukuro - een rijstzak, boro en sashiko.

De Kosode is een veel gedragen kledingstuk en lijkt veel op de kimono. Maar de Kosode wordt ruimer, losser gedragen en is in verschillende lengtes. Daarbij wordt een Obi gedragen. Niet om het kledingstuk te sluiten maar voor de sier. De mouwen zijn aanmerkelijk smaller dan bij de kimono.

De yukata is een zomeruitvoering van een kimono-lijkend kledingstuk. Van katoen en wordt door mannen en vrouwen en losjes gedragen.
De haori is een yukata maar wordt alleen open gedragen.

Je ziet; inspiratie te over. Dan hebben we het alleen nog maar over een paar kledingstukken.

Maar hier gaat het vooral over boro en sashiko. Boro kun je omschrijven als een vorm van japans patchwork.

Deze techniek werd gebruikt voor o.a. jasjes die vooral door, arme, vissers werd gedragen. De slijtageplekken of gaten die erin vielen door het intensieve gebruik, werden gerepareerd door er een lapje op te naaien. Het opnaaien van het lapje gebeurde door rijgsteken te maken met een katoenen draad. Men ging maar door met verstellen, lapje over lapje. Daardoor werd het kledingstuk ook warmer, een bijkomend voordeel. Wij zouden het herstellen of, waar nodig, verstellen noemen. Het is niet onwaarschijnlijk dat ons woord 'opgelapt' hiermee ook te maken heeft.

De rijg- of borduurtechniek heet sashiko. Wat rijstkorrel betekent. Inmiddels wordt deze techniek niet alleen meer in functionele vorm gebruikt maar ook om motieven te borduren. Wel nog steeds met sashiko garen (katoen) op katoenen stof. Of tegenwoordig veel denim.

Het VeelZijdeg Collectief is een groep die zich bezig houdt met textiel. Onder leiding van Iny Hummelink werken zij vier keer per jaar samen aan een thema. Dit jaar was dat boro en sashiko. En alle variaties op dit thema.
Dit jaar is afgesloten met een tentoonstelling in de Koppelkerk in Bredevoort.

Pure Eenvoud

 

Sabahar, Ethiopië, levert handgemaakte, eco-bewuste, producten.

Geïnspireerd door de traditionele weefmethoden in Ethiopië, maakt Sabahar buitengewone mooie producten. Zij maken accessoires als sjaals maar ook linnengoed. Daarbij gebruiken ze uitsluitend lokaal verbouwde zijde en katoen. Sabahar is een van de heel weinige ondernemingen die uitsluitend zijde en katoen uit Ethiopië verwerkt.

Al het werk wordt met de hand gedaan. Het voorbereiden van zijde en katoen opdat het verwerkt kan worden. Maar ook het spinnen en weven van het doek.

Omdat de nadruk ligt op eenvoud en puur van het materiaal én het proces is het mogelijk deze unieke stukken te maken.

In het filmpje zie je hoe er bij Sabahar gewerkt wordt. 

Klik hier om het filmpje te starten

Gehaakt

De tas van dit moment is de Wayuu Mochila-tas.

Oorspronkelijk worden de tassen gehaakt door Wayuu. Wayuu is een etnische bevolking wonend in noord Colombia en noordwest Venezuela.

Zij haken de tas van zelfgesponnen en -geverfde wol. Wij haken de tas van katoen.
Techniek die gebruikt wordt heet tapestry-haken. Een variant daarop is het mochila-haken. Ronde bodem, daarna recht omhoog.

Er worden volop kleurige patronen in gehaakt. Het leuke is dat je ook redelijk makkelijk een eigen patroon maakt. (Je kunt hiervoor ook borduurpatronen gebruiken.) De kleurwisseling maak je niet door iedere keer aan en af te hechten, maar door de draden mee te laten lopen in het werk. En draden wisselen volgens patroon. Werk met vier 'meeloopdraden'. Gebruik je maar twee kleuren in het patroon, neem dan wel gedurende het hele werkstuk nog twee extra draden mee. Dit is ook belangrijk voor de stevigheid van je tas.


Geïnspireerd op
Al in 2012 is tas op onderstaande foto gemaakt naar aanleiding van een trend-pagina in Elegance  - uitgave juni. Op deze pagina staat een tas van Ralph Lauren.

Bij deze tas zijn ook de toeren niet 'gesloten' maar lopen door, zoals bij mochila tassen. (Kreeg in 2012 nog commentaar, dat dát niet zo netjes was (!).)  Hier is uitgegaan van een ovale bodem.

Geïnspireerd door... Ralph L.

In het artikel staat dat het exemplaar is gemaakt van geweven canvas, maar het lijkt er toch wel heel erg op dat het gehaakt is. Een leuke tas met leren handvat. Het kostenplaatje; €175,-. Dan denk je toch; dat kan voor minder.
Je kunt de tas natuurlijk tot in alle details maken, maar leuk is toch ook wel dat je je eigen kleuren kiest en de streepverhouding naar eigen inzicht maakt.

uit: Elegance juni 2012

Earlybird katoen en patroon

Vandaag is er in de Weekkrant - De Peperbus aandacht besteed aan de extra openingstijden van Handwerkcafé Zwolle voor de Haak Inn om Earlybirds te haken.

Alle informatie over het goedgekeurde katoen dat je kunt gebruiken voor het maken van een Earlybird én de beschrijving vind je op deze pagina van Handwerkcafé Zwolle.

Houd je van haken en wil je meedoen om de Haak Inn voor Earlybirds te laten slagen? Kom dan op 9 april a.s. naar het Atelier van Stedelijk Museum Zwolle.

Dank aan de (eind)redactie van De Peperbus voor de aandacht.

Realisatie Kunstwerk in Atelier Stedelijk Museum Zwolle

Gisteren was het zover!
Een kunstenaar, tien vrouwen en een cameraploeg waren er helemaal klaar voor.
Jan Pieter Gootjes, de kunstenaar, ontving de tien vrouwen van Handwerkcafé Zwolle in het Atelier van het Stedelijk Museum in Zwolle.
Daar stond zijn werkstuk opgesteld waaraan de vrouwen vervolgens hun aandeel in namen. Jan Pieter begon met een introductie waarbij hij zichzelf en zijn werk voorstelde.


Jan Pieter Gootjes

Hij vertelde over de gedachte achter het kunstwerk en hoe het idee vervolgens is uitgewerkt om nu een definitieve vorm te krijgen.

Sleutelwoorden die hierbij een grote rol spelen zijn; gekend worden, zonder vooroordelen.
Het materiaal is een combinatie van handgeschept papier, aluminium en katoen. Na dit stadium van uitwerking worden er nog andere materialen toegevoegd om het geheel te completeren. Maar dat later.
Vrouwen zijn belangrijk bij de filosofie achter het kunstwerk. Vrouwen werken mee aan de realisatie van het kunstwerk. In de film die erbij gemaakt wordt zijn zij onderdeel van het kunstwerk. De realisatie bestaat uit het maken van letters met katoen op het papier. De beelden die dit geeft worden opgenomen. Het geluid dat het doorhalen van het katoen door het papier maakt, is een wezenlijk onderdeel.
De vrouwen zijn allemaal in het grijs gekleed. Diverse grijstinten en het werkstuk - wit op wit - geeft een beeld van verstilling.

Situatie impressie

Aan het begin van deze sessie vroegen zij zich nog af of ze zonder, het anders altijd aanwezige, gekwebbel deze opdracht konden volbrengen.

Tot ieders grote verbazing zorgden de verstilling, de beelden en het werk voor een opperste concentratie tot misschien wel een devote sfeer. Dat was een heel bijzondere ontwikkeling.
Vrouwen die aan dit project meewerken, werken normaalgesproken in Handwerkcafé Zwolle aan eigen werkstukken. Die werkstukken worden gemaakt uit voorliefde voor een materiaal of een techniek binnen textiele vormgeving.
Dit kunstwerk van Jan Pieter Gootjes is een opdracht met een techniek waar zij zich normaal gesproken niet mee bezighouden. Dat is voor allen een grote uitdaging; je bezighouden met een onbekend werk.
Aan het eind van deze sessie was iedereen onder de indruk hoe alles verlopen is. Alle medewerkers aan dit kunstwerk gingen met een voldaan gevoel naar huis.
Het is een bijzondere, gezellige middag geworden. We zien uit naar de tweede sessie.